Ce texte écrit par Inès a remporté le premier prix dans la catégorie occitanistes en 2026.
Èra un còp, la classa de 4ena d'un collègi partiguèt en viatge escolar a Rio de Janeiro. Nina, Enzo, Mary e Tristan fasian partida del viatge. Èran amics dempuèi lo CP.
Quand l'avion se pausèt, tot lo monde davalèt. Éran enfin arribats a Brasil. Vesián lo Crist Redemptor, e l'ocean d'un blau escur. Fasiá polit e caud. Tot lo mond èra content. Los amics èran esmaravilhats. Partiguèron visitar la vila. L'endeman, lor professor lor anoncièt qu'anavan veire lo Carnaval de Rio ! Tota la classa èra contenta.
Doncas, lo ser, anèron veire lo Carnaval. Los carris èran gigantèscs, de musicians jogavan. Las dançairas avián de polits vestits de plumas e dançavan al ritme de la samba. Èra forca polit, mas aprèp una ora, Tristan e Nina avián fam e se languissián. Vegèron un mercand de gaufras.
« — E, volètz pas prendre una gaufra ? I a un mercand que ne vend.
— Soi d'acòrdi, ai tròp fam e comenci de me languir.
— Sètz fòls o qué ? Es de l'autre costat ! », respondèt Enzo a Nina e Tristan.
« — E los professors nos susvelhan ! », apondèt Mary.
« — Es pas grèu, i a tota la classa de susvelhar.
— En mai, prendrà pas de temps. Ai trobat una pòrta per passar, prendrem mens d'una minuta ! »
Nina dobriguèt la pòrta qu'aviá vista e comencèt de dintrar, seguida de Tristan, Enzo e Mary. A l'interior, èra plen de rats. Amb lo lum de son telefonet, Mary aguèt un rebat que l'esbleugiguèt. Anèt veire l'objècte en question, èra un tròç de miralh. Lo prenguèt e lo mostrèt a sos amics : « Ai trapat quicòm, venètz ! Es un tròç de miralh. »
Totes l'agachèron, e Mary lo virèt per veire darrièr. Mas al moment ont lo vira cap en naut los quatre amics s'estavaniguèron.
Quand tot lo monde se desrevelhèt, èran pas cap al meteis endrech, pas brica amb las meteissas personas.
« Aaaa ! Ont soi ? Qual sètz ?! » diguèt Nina.
« — E tu, qual sès ? Sabi pas ont soi tanpauc ! Me soni Enzo.
— Enzo !? Ieu, soi Tristan. Perqué as cambiat de cap ? E qual son los autres dos ?
— Ieu soi Nina ! Perqué sèm aquí ? E ela, es Mary ?
— Óc, soi ieu. Alara avèm cambiat de còs, de cap, tanben sèm pas mai a Rio, mas dins una forèst, tota grisa amb d'arbres mòrts, de calhaus, e encara de calhaus ! Nos sèm fach raubar ?
— O sèm mòrts, benlèu ? Sabiái pas que cambiavem de cap quand sèm mòrts.
— Tristan, arrèsta ! Es nèci. Sèm dins un mond parallèla ?
— La proposicion d'Enzo es melhora. Ont es Nina ? » diguèt Mary. Èra acroconida amb un animal estranh dins la man.
« Ohhhh, es tròp manhac ! Lo vau sonar Gizmo !
— Nina, t'aproches pas, es benlèu dangerós. ! »
Gizmo sautèt a la cara de Nina. Nina se debatèt e un eslhauç sortiguèt de sa man. Tristan li diguèt : « Cossí as fach aquò ? »
Nina tendèt lo braç cap a Tristan e un eslhauç se ronzèt sus el. Botèt sas mans dabans per s'aparar e una paret de glaça apareguèt. Enzo diguèt que lo poder de Nina èra lo fólzer, de Tristan la glaça, e se demandèt quin èra lo seu. Tibèt lo braç coma sos amics, mas res se passèt pas. Doncas anèt veire cossi anava Gizmo, e quand lo toquèt, se transformèt en el. Nina aguèt paur que que l'attaquèsse tornar mai : « Aààà, n'i a un autre !!! »
Puèi Enzo tirèt sa man e tornèt prene sa forma normala. « Soi ieu, te'n fagas pas. Mon poder es la metamorfosi. E tu, Mary, quin es ton poder ? »
Dempuèi un momenton, Mary trobava pas son poder.
« Sabi pas, mas per dintrar, pensi que devèm trapar un miralh, e i metre lo trauç manquant. »
Partiguèron alara en cèrca del miralh, e Mary pensèt que sabiá pas a que semblava. Prenguèt lo tròç e s'agachèt dedins.
« E, veni de m'agachar, e ai pas cambiat de cap, ieu.
— Si, Mary as cambiat de cap, sèm pas fòls, respondiguèt Tristan.
— Mas dins lo miralh, me vesi amb mon cap normal e la forèst es verda. »
Anèron veire lo miralh e i vegèron los environs grises e lors caps transformats. Perqué Mary vesiá pas aquò ?
« — Benlèu que cal tornar balhar vida a la forèst ?, prepausèt Enzo.
— Mary, balha las instruccions, t'escotam.
— D'acòrdi, aquí, i a un riu. »
Los quatre amics cerquèron cossí crear un riu. Nina aguèt una idèa.
« Tristan farga un bloc de glaça, e lo fau fondre amb mos eslhauces. »
Metèron en òbra l'idèa que foncionèt. Un riu se metèt a rajar dins la sèlva.
« Ara, i a fòrça animals, coma Gizmo, contunhèt Mary.
— L'avèm daissat aval, cossí anam faire ?, diguèt Nina,
— Eee, faguèt Enzo.
— Non, Enzo, as pas pres Gizmo quand meme ?
— Si, l'ai pres, lo podiái pas daissar solet.
— As d'astre que n'ajam de besonh. Mary, quant i a ?
— N'i a un desenat. Enzo se pòt pas transformar en dètz Gizmo ! »
Enzo ensagèt de desrevelhar Gizmo en lo tocant lèu lèu e pro fòrt. Mary, qu'èra totjorn a agachar dins lo miralh, vegèt aparéisser plen de Gizmo a cada tust.
« Stop, Enzo ! Veses pas que n'i a tròp ? Aviái dich un desenat.
— I a pas d'autre !
— Si, n'i a qu'apareisson a cada còp que tocas Gizmo. Ton poder es tanben la multiplicacion »
En agachant plan, vegèt de siloetas de Gizmo ressortir.
« E ara, çò mai complicat : la sèlva de tornar verdir. »
Vesián pas cossí faire. Mary, desesperada, s'adossèt a un arbre que venguèt verd. Los autres reagiguèron :
« Es ton poder ! Ensaja de lançar un sòrt per tota la forèst ! »
Amb fòrça concentracion, Mary capitèt de faire florir lo sòl e tornar viure los arbres. Avián capitat de reviscolar la sèlva, mas res se passava pas. Mary diguèt :
« Ai doblidat quicòm, vau agachar. »
Alara, un rebat de solelh apareguèt que puntava totjorn dins la meteissa direccion. Nina diguèt :
« I anam, i a forçadament quicòm de plan »
Aval i aviá un grand miralh redond que li mancava un tròç. Avián capitat. Mary tornèt botar lo tròç dins lo trauc, e lo miralh se transforma en portal cap al còs dels quatre amics estavanits. Passèran lo portal, Agachèron un darrièr còp aquela forèst en se prometent d'i tornar.
Quand totes se desrevelhèron, èran tornats dins lor còs, ausissián la musica. Puèi Enzo se sovenguèt de quicòm :
« — Avèm pas mai los poders ?
— Si, diguèt Tristan amb de glaça dins la man.
— Bon, las anam quèrre aquelas gaufras ?, demandèt Nina.
— Òc ! », respondiguèron totes amassa.